Een vader, die heb ik niet. Die is jaren binnenin hem gestorven.  Zachtjes.

De man die hij nu is geworden, zie ik soms nog lopen. Dan denk ik aan die goede oude tijd.

Een slechte vader was hij niet, integendeel. Maar alles veranderde toen hij die vrouw het huis rondleidde. Ik denk dat ze alle hoeken heeft gezien.

Vanaf dan ging het bergaf. De ruzies, elkaar minder zien, ik werd puber, hij ook.

Altijd uitgaan, nooit was hij nog eens thuis. Altijd andere babysits die betaald werd met “een toertje rond het huis.”

Ja ik denk dat mijn vader dood is. De man die hij nu is, zie ik soms nog eens lopen. Ik kijk naar hem en hij kijkt terug. Zou hij weten dat hij verandert is?

Once upon a time in a far away kingdom

An old man made up story. He said that I must believe him

I said: “go, tell your white knight that I don’t believe in fairytales. He has already to many princesses to love and to fight for.”

He said: “are you really going to wait for a prince that is in your eyes is great.

I answered : “I don’t wont that Mr Charming is great. But look at Cinderella. Is she happy now, its 5 past midnight and sleeping beauty is still not awake. She s only dreaming her life away. Only Snow White has 7 little men. But what can you do with them?

So tell your prince, I don’t want to wait. I just don’t believe in fairytale love.

Ik vertelde de waarheid

Ook al geloofde je me niet.

Maar wie wil de waarheid weten als die waarheid kwetst.

Als je in de spiegel kijkt en je jezelf ziet

Kwetst het toch ook

Wel dat is wat er tussen ons is gebeurt.

Ik heb eens goed in de spiegel gekeken

En ik zag dat het niet klopte.

Wij, ons, samen.

Het klopte niet meer

Wij waren een mooi koppel

niet het mooiste

want  je hart was niet puur.

En dat maakte vlekken op de spiegel.

Dus vertel ik je de waarheid.

Klopt niet, het verhaaltje. De zwarte vlekken zijn in jouw spiegel

In mijn spiegel zijn enkel blauwe tranen.

Ik zoek rust. Rust in mezelf. Rust in jou. Rust over ons. Dat ik jou kan vergeten. Dat ik over jou zou geraken.

Maar diep in men binnenste weet ik dat ik die rust niet wil vinden. dat ik niet over jou zou geraken en dat je terug bij mij zou komen. Dat we rust vinden in elkaar armen.

Maar dat is enkel de hoop die ik koester. En eigenlijk is dat een beetje de rust ik gevonden heb.

ik ben volwassen geworden.

Na al die jaren. Het was niet het originele plan.

Het originele plan was om te ontsnappen aan dit alles. mijn leven, mijn dorp, de mensen in dit dorp

Maar ik kan niet vluchten, toch niet van mezelf.

Want op een dag zou ik gewoon mezelf voorbij vluchten en mezelf verliezen.

En dan was ik nooit geworden wie ik nu was. Iemand die recht in zijn schoenen staat en in je ogen durft kijken.

Ik kon het woord liefdesverdriet en een gebroken hart nooit begrijpen. Ik dacht dat dit allemaal veel te overdreven was.

Maar nu begrijp ik het.

Het lijkt of het gat die je ooit volledig maakte weer hol en onvolledig is. Hij lijkt zelfs dieper als het gat ervoor. Zo onreeel. Alsof ik niet kan begrijpen dat dat gat er terug is en jij niet meer.Maar je bent er wel nog. Ik zie je nog lopen op straat. Ik hoor je lachen met je vrienden. Je bent er gewoon niet meer met mij.

Je bent nu iemands anders zijn gat terug aan het maken.

Is het waar wat ze zeggen?

Dat de liefde enkel puur is in sprookjes?

Maar wat was het dan, dat wat wij hadden?

Was dat dan niet puur? Waren wij niet puur?

Onze liefde?

Wat is daar eigenlijk mee gebeurt? Met onze liefde?

Met ons?

Wat is er gebeurt?

Allemaal vragen, geen antwoord.

Het is zo lastig, zo pijnlijk.

Ik zag je graag.

En hoe meer ik erover nadenk,

hoe meer ik begrijp dat ik je graag ZAG en nu niet meer.

Want enkel liefde is puur in sprookjes.

misschien wordt dit het mooiste wat ik ooit geschreven, gezegd of gezongen heb

ik schrijf het op een klein papiertje en plak het aan de koelkast of leg ik het naast jou

s’morgends als ik vertrek

ik zou het van de daken willen schreeuwen

maar ik fluister het het liefst zacht in je oor

ik hou van jou

the muppetshow

Als ik zeg dat ik je bewust op afstand hou, is dat omdat ik gehecht aan je word.

En dat wil ik niet. Niet dat ik je niet graag zie. Dat is misschien het probleem, ik zie je TE graag. En bij iemand die je te graag hebt, wordt het gemis op het laatste groot (te groot).

Ik wil je geen verdriet doen. Dat probeer ik juist te voorkomen. Misschien is het zelfs al te laat en ben jij aan mij gehecht; zijn wij aan elkaar gehecht.

Hoewel dit raar is want onze generatie zijn niet bepaald snelhechters.

Maar buiten dat moet ik je op afstand houden

Voor ik gekwetst ben, opnieuw!

XOXO

De niet-hechter