Jawel, ik heb wel 1000 brieven naar jou geschreven. Ik weet, je hebt er geen 1 in de handen gehad en geen 1 zul je in de handen krijgen. Waarom niet. Omdat het veiliger is dat die 1000 brieven in een schoendoos in een kast liggen.
Ok, je vindt me misschien laf. Maar op dat vlak speel ik veilig, ik ben al genoeg door mensen zoals jij gekwetst.
En het is misschien nutteloos geweest dat ik je ze niet gaf.
Ooit zal iemand die 1000 romantische brieven wel lezen. Misschien men kinderen, misschien men kleinkinderen. Of misschien ik, later, als ik de kast opendoe om men oude spulletjes eruit te nemen en ze plots vind. Dan zal ik denken aan “vroeger” en aan “jou” en dan zal ik aan mijn huidige man moeten gaan verklaren hoe het komt dat ik meer brieven heb geschreven aan jou dan aan hem en waarom.
Maar hoe leg ik uit dat jij WEL luisterde naar mijn melodramatisch gedoe, dat jij mij de maan en de sterren liet zien en er een groot filosofisch gebeuren van maakte zoals enkel jij dat kan.
Ja, mijn man zal jaloers zijn, omdat hij naar mij zal kijken en mijn ogen zal zien blinken en verlangend naar de tijd die we samen doorbrachten.
Helaas. Zal hij dan wantrouwig zijn als hij je ziet, als hij je ooit nog ziet, als ik je ooit nog zie. Als ik ooit nog na jou een man zal vinden. Liefde zal vinden.
Misschien trouw ik met de verkeerde of trouw ik helemaal niet. Of komt alles in orde en trouw ik met jou.
T’is goed, ik stop met dromen, stop met deze brief
En uiteindelijk zal deze brief dan bij alle andere brieven komen, in de doos. Of komt hij echt in je handen terecht.
Je dromer
