het is uit, ik vertel je enkel de waarheid

Ik vertelde de waarheid

Ook al geloofde je me niet.

Maar wie wil de waarheid weten als die waarheid kwetst.

Als je in de spiegel kijkt en je jezelf ziet

Kwetst het toch ook

Wel dat is wat er tussen ons is gebeurt.

Ik heb eens goed in de spiegel gekeken

En ik zag dat het niet klopte.

Wij, ons, samen.

Het klopte niet meer

Wij waren een mooi koppel

niet het mooiste

want  je hart was niet puur.

En dat maakte vlekken op de spiegel.

Dus vertel ik je de waarheid.

Klopt niet, het verhaaltje. De zwarte vlekken zijn in jouw spiegel

In mijn spiegel zijn enkel blauwe tranen.

Rust

Ik zoek rust. Rust in mezelf. Rust in jou. Rust over ons. Dat ik jou kan vergeten. Dat ik over jou zou geraken.

Maar diep in men binnenste weet ik dat ik die rust niet wil vinden. dat ik niet over jou zou geraken en dat je terug bij mij zou komen. Dat we rust vinden in elkaar armen.

Maar dat is enkel de hoop die ik koester. En eigenlijk is dat een beetje de rust ik gevonden heb.

Ik kon het woord liefdesverdriet en een gebroken hart nooit begrijpen. Ik dacht dat dit allemaal veel te overdreven was.

Maar nu begrijp ik het.

Het lijkt of het gat die je ooit volledig maakte weer hol en onvolledig is. Hij lijkt zelfs dieper als het gat ervoor. Zo onreeel. Alsof ik niet kan begrijpen dat dat gat er terug is en jij niet meer.Maar je bent er wel nog. Ik zie je nog lopen op straat. Ik hoor je lachen met je vrienden. Je bent er gewoon niet meer met mij.

Je bent nu iemands anders zijn gat terug aan het maken.