Je zei nooit wat, je zei eigenlijk niets
Ook niet toen ik je verliet.
Je keek enkel. Met zielige ogen.
Die waarschijnlijk heel veel pijn hadden geleden.
Maar je zei niets.
Ik was soms bang dat je je tong kwijt was
Of dat je niet meer kon spreken.
Zelfs geen gevoelens kwamen uit je mond
je lachte of weende enkel met je ogen.
Ook toen ik je verliet.
Maar nu begrijp ik het
Ik was blind.
De gewoonte van de maatschappij
Maar nu zie ik het, begrijp ik het!
De gevoelens
De onuitspreekbare gevoelens
