Niemand begreep wat wij hadden, wat wij hebben gevoeld. En niemand van hen zal zoiets ooit begrijpen. Enkel wij, jij en ik. Wij zullen dit dragen als een geheim dat niemand wil geloven.
En nu, zoveel maanden later moet ik je hand loslaten. Jij die me naar de grootste en mooiste bergen hebt geleid, jij die me op wolkjes leerde lopen. Jij, wie ik zo graag zag.
Maar dit is de enige oplossing, ook al doet dit verschrikkelijk pijn. Maar we kijken niet meer zoals we vroeger naar elkaar keken.
En toch, dit is niet meer verliefdheid. Dit is niet wat ik liefde zou noemen. Maar jij maakte mij zoals iemand een gat maakt. Je maakte me terug compleet.
Toch is het te laat. Ik ga je verlaten, stilletjes. Ik kijk nog even achterom en jij, jij kijkt diep in men ogen, triestig.
Ik kijk weg. Het is beter dat ik nu niet meer terugkijk.
