soms ben ik geniaal!

Al bij al is het niet zo erg dat ze vergeet

Het lijkt nu of ze zit gewoon in een droom

Af en toe vechtend in een nachtmerrie

Ze maakt zich duidelijk met woorden en dingen

Af en toe gewone grillen

Ze spreekt nu met een andere taal

Hoe ze daar ligt

Zo broos, breekbaar en bevend

Maar toch nog zo levend

Ze is zo mooi, terug zo vrij

Maar alles zo posityief uitgelegd maakt mij

Nog niet zo blij!

onlangs in stage rvt

Een dementieerende man vertelde mij een verhaal

Volstrekt fantasie

Maar ik luisterde ernaar

Ik wandelde mee over de heuvels

Waar hij leefde, waar hij heeft geleefd

hij vertelde over zijn grote liefde

zijn mona lisa.

Over haar ogen, haar lach, haar charmes.

Maar hij wist niet waar ze was.

Zijn ogen in paniek

Plots begreep ik de leegte

Begreep ik een beetje het waarom

Ik begreep het nog meer toen ik

Later die dag nog even binnen ging

En hij vroeg me

Jij bent hier nieuw zeker?

ik zat te kijken

Ik zat te kijken

Hoe stilletjes jij doodging

Hoe stilletjes je hoopte terug bij haar te zijn

Hoe jij uit dat goddeloos lichaam zou gaan

Ik zat te kijken

in welk verlaten wereld jij nu woonde

maar ook ik woonde hier

ook ik ga nu stilletjes sterven

ik zat te kijken

hoe ik later

stilletjes zal hopen bij jou te zijn.

ons sprookje

“waarom “:zei zij: “waarom ik en niet zij, wat heb ik meer dan meer dan zij”

waarom? zei hij: omdat ik nog maar 2 speeches heb moeten geven en beiden waren voor jou. omdat jij zo grappig en lief lacht, omdat jij zoveel schrijvers citeert en ik je nog nooit met een boek gezien heb. omdat jij zoveel weet en toch nog zo onzeker bent. maar als je vraagt waarom ik je graag zie, ben ik nog de hele nacht bezig met opsommen.

vroeger

“ja, zo was het vroeger ook.”

“Vroeger” dacht ik “vroeger toen jij nog leefde en ik nog gelukkig was.

Ik wil terug naar “vroeger” hoewel het niet altijd zo mooi was.

Of nee, wie weet wat er in de toekomst komt?”

“Vroeger, waar zou het toch naartoe zijn? Weg, zich verstopt in de tijd.”

Ik zei dat ik oké was

…

de leugens

“Liegen ze?”:vroeg ze aan mij. “Natuurlijk liegen ze. Iedereen liegt. Maar de leugens die je jezelf wijsmaakt voor je gaat slapen zijn het ergst. Je fluistert ze in, in het donker voor je gaat slapen. Je maakt jezelf wijs dat je gelukkig bent. Dat je kunt veranderen of dat de wereld kan veranderen. Dat je kan leven met de andere of dat de andere kan leven met jou.Die dingen maak je jezelf wijs. Vlak voor je gaat slapen, met de hoop dat het waar is als je s’morgens weer opstaat.”

het juiste boek

Deze middag liep ik in de bib. Honderden boeken. En ik zoeken en zoeken. Naar het juiste boek. Het mooiste boek. Maar k zie enkel kaften. Als ik een leuke kaft zag, nam ik hem eruit, keek ik erin en beoordeelde hem.

Is dit nu niet wat er met mensen ook gebeurt? Je beoordeelt de buitenkant, je krijgt er een indruk van en beoordeelt die persoon dan. Maar uiteindelijk moet je het boek toch lezen voor je er een oordeel van moet krijgen? Is dit dan niet zoals bij mensen? Waarom doen wij dan dat niet altijd?

een triestig sprookje

er was eens een meisje met goud haar ze woonde in een mooi huis aan de rand van het dorp. Ze was geliefd in het dorp en kreeg steeds complimentjes. Maar de andere dorpbewoners waren jaloers.”niet iedereen had gouden haar. Dus elke avond als het donker was, gingen de arme dorpbewoners naar haar huis en knipte een stukje haar af. “ze merkte het toch niet” zeiden ze. maanden en maanden gingen voorbij tot het laatste stukje haar werd afgeknipt. toen het meisje s’morgends opstond en in de spiegel zag dat ze geen haar meer had. barstte ze in tranen uit. ze liep wenend naar buiten. de dorpbewoners keken haar aan, schuldig, draaiden hun hoofd om en liepen hun mooie dure huisjes binnen. Nu

het meisje is nooit meer gezien, de dorpbewoners leefden nog lang en gelukkig.

ik ben je kwijt

IK stop ermee om nog eens iemand te verliezen, ik heB al veel te veel mensen verlorEN.

Maar misschien is het wel een ongeluk biJ Een geluK. Want nu denk Ik aan Jou in plaaTs van aan het onmisbare.

wat wij hadden

Niemand begreep wat wij hadden, wat wij hebben gevoeld. En niemand van hen zal zoiets ooit begrijpen. Enkel wij, jij en ik. Wij zullen dit dragen als een geheim dat niemand wil geloven.

En nu, zoveel maanden later moet ik je hand loslaten. Jij die me naar de grootste en mooiste bergen hebt geleid, jij die me op wolkjes leerde lopen. Jij, wie ik zo graag zag.

Maar dit is de enige oplossing, ook al doet dit verschrikkelijk pijn. Maar we kijken niet meer zoals we vroeger naar elkaar keken.

En toch, dit is niet meer verliefdheid. Dit is niet wat ik liefde zou noemen. Maar jij maakte mij zoals iemand een gat maakt. Je maakte me terug compleet.

Toch is het te laat. Ik ga je verlaten, stilletjes. Ik kijk nog even achterom en jij, jij kijkt diep in men ogen, triestig.

Ik kijk weg. Het is beter dat ik nu niet meer terugkijk.

Over haar

Ze zit al lang in men hoofd. Ze heeft zich daar vastgenesteld. Van hoelang ze daar zit heb ik geen idee, ze zit daar al zo lang.

Het is zinloos naar antwoorden te zoeken over wie ze is en hoe ze daar komt. Ze is er gewoon.

Maar toch, ik probeer antwoorden te zoeken. Ik wil weten waarom, waarom het daar is? Waarom het me zo heeft gemaakt en ik nu zo ben?

Maar het is zinloos want uiteindelijk is het enkel te aanvaarden dat ze er is.

Lieve Opa

Lieve Opa,

ik hoop dat je me men puberachtig, rebels karakter vergeeft. Men grove antwoorden, men bliksemende ogen.

de dagen dat je zat te wachten en ik niet kwam opdagen. de 5 minuten dat ik er was.

maar jij 92 jaar en ik maar 17jaar. Een wereld van verschil. Ik wil leven, jij wilt dood.

Hoe vaak ben ik niet wenend naar huis gegaan. Bang dat je morgen niet wakker wordt.En hoe vaak ging ik

niet boos naar huis. Jij die je met deze wereldwou bemoeien. Het is allemaal anders nu.

onze gesprekken bestaan uit 5 woorden achter elk een heel verhaal.

wat ik nu schrijf is erg. Maar je leven is nu is niets meer waart. Je ziel zit erin opgesloten. Je hangt

vast aan je verleden en je herinneringen. Elke vriend die je had, zijn doodsbrief vind je in je brievenbus.

En gezaag komt er dan nog bij.

Ik haat het als ik verdrietige mensen zie, en ik haat het nog meer als ik jou verdrietig zie.

In de zetel naar buiten starend. kijken welke auto’s en mensen er passeren.

het interessantste van de dag.

lieve opa, weet dat ik je graag zie!!

Van mij mag je gaan ook al zie ik je doodgraag.

Maar ik hoor vaak mensen zeggen als je ze graag ziet, laat ze dan gaan.

dag Lieve Opa

Ik zie je graag

XxX

S.