Ik zou je een heel verhaal kunnen wijsmaken. Zo eentje met heel veel fantasie, net op de rand van de werkelijkheid. Maar waarom zou ik dat doen als ik je enkel de waarheid wou komen vertellen.
Als kind kon ik goed fantaseren, waarschijnlijk zoals alle kinderen. Maar dat was toen “kwality-time en de volwassen 10-jarige nog niet bestonden. Nu ja, iedereen wilt volwassen zijn, ook 10-jarige.Maar als kind moest ik kunnen zwijgen. Mijn ouders zijn vlug gescheiden en beide ouders,, vooral men vader wou kunnen verder leven, nieuwe vlammen zoeken. En dan moet je als kind kunnen stilzitten en zwijgen. En hoe doe je dat beter als dat je een kind kleurpotloden, stiften en papier geeft.Bij mij stak tekenen vlug tegen. En als tekenen tegen stak kon je beter iets anders in stilte doen. Zoals schrijven. Men eerste verhalen, als ik ze teruglees, vraag ik me vaak af van waar ik ze uithaalde.Een bloem die een ufo voorstelde waar elfjes inwoonde. Je moet er maar opkomen. Maar in die tijd vond ik het geniaal. En als Ik iets geniaal vond, moest iedereen het weten. Mijn vader, de volwassene begon het vervelend te vinden en toen kwam de bib. Ook geen slimme zet. Elke 2 weken zat ik in de bib, ik vond het geweldig, ik had juist mathilda gezien en ben mij in de detectiveboekjes geschoten. Kreeg ik weer nieuwe verhaaltjes. En zo ging het weer.Voor men vader zijn huidige vriendin leerde kennen had ik al een hele bundel bijeen geschreven. Fantastisch vond ik dat.Spijtig vond hij dat minder. Hij heeft het zelf denk ik niet eens gelezen.Maar niets heeft me tegengehouden en misschien is dat het best.Door zijn hardheid en egoïsme ben ik waar ik nu ben. Misschien is dat maar niets, maar door hem vind ik na alles dat ik al heel ver ben.
